JCWeetje

Historische JCWeetjesWist-Je-DatjesRuimtekidsTechniek & WetenschapCultuurkriebelsKiddoeVariaarchief

De magie van Polaroid

Het maken van een polaroid foto is net echte magie. We kunnen het  vergelijken met een toverstokje dat op fotopapier tikt waarna plotseling een beeld verschijnt op het daarvoor witte papier. Maar wat is nu het geheim van deze ingebouwde foto-ontwikkelkamer?

Een polaroidcamera is een relatief eenvoudig apparaat. Het doet eigenlijk niets meer dan het licht van buitenaf geleiden naar een lichtgevoelige plaats in het toestel. Op deze plaats bevindt zich een lichtgevoelige film die ervoor zorgt dat een beeld opgenomen kan worden. Het diafragma zorgt ervoor dat de lichtgevoelige film maar kort belicht wordt, zodat men een stilstaand beeld bekomt. Het diafragma kan gezien worden als een gordijntje dat kort even open en dicht gaat.


Een polaroid doet eigenlijk niets meer dan het licht van buitenaf naar een plaats in het toestel geleiden waar een beeld opgenomen wordt

De lichtgevoelige film zelf is wat ingewikkelder dan de camera. Dit is de plaats waar de magie plaatsvindt. De film zelf bestaat uit verschillende lagen. Deze lagen samen zorgen ervoor dat er een foto op de film kan verschijnen.

Zo wordt het ontwikkelen van een polaroidfoto echte chemie: verschillende stoffen komen in contact met elkaar en er ontstaan verschillende chemische reacties. Binnen een paar seconden verschijnt er op het papier al een eerste wazig beeld dat zich zal verbeteren in de daaropvolgende minuten.

Dit zijn de verschillende lagen van een polaroidfilm:
- een reagentlaag,
- een lichtgevoelige laag,
- een beeldlaag,
- een zuurlaag,
- een timingslaag,
- een plasticlaag.

Wanneer een foto genomen wordt, gaat het licht door alle lagen heen. Enkel de lichtgevoelige laag zal reageren op dit invallende licht. Deze laag is gevoelig voor de basiskleuren en slaat het licht op. Het licht dat op de lichtgevoelige film is ingevallen wordt omgezet in een negatief beeld Op dit moment is de foto nog niet ontwikkeld, en bijgevolg kan men dus ook nog helemaal niets zien.

Het ontwikkelen van de foto start pas als de film uit de gleuf van de polaroidcamera gerold komt, omdat de reagentlaag dan pas ontstaat. Het reagent zit namelijk verzameld in het witte brede stuk aan de onderkant van een polaroidfoto. Wanneer de film naar buiten rolt, wordt hij tussen twee rollen geplet die ervoor zorgen dat het reagent zich over de film verspreidt.


De reagentlaag begint pas te werken als de foto naar buiten rolt: hij wordt dan geplet en verspreidt zich over de foto

De reagentlaag zelf is wit van kleur. Hierdoor is de foto eerst wit als hij uit de camera rolt en zal pas daarna van kleur veranderen. De verschillende chemische stoffen uit te reagentlaag verplaatsen zich naar de onderliggende lagen en binden zich aan de corresponderende verf in de beeldlaag. Afhankelijk van hoeveel licht en de kleur van het invallende licht, zal een bepaald punt op de lichtgevoelige film gaan binden met een overeenstemmende kleur in de beeldlaag.

De zuurlaag zorgt ervoor dat de verschillende chemische stoffen in de reagentlaag opgelost worden zodat ze zich kunnen verplaatsen naar de beeldlaag en hier kunnen binden met de juiste kleur.
De timingslaag vertraagt de snelheid waarmee de chemische stoffen in de reagentlaag zich kunnen verplaatsen. Dit geeft de lichtgevoelige- en de beeldlaag voldoende tijd om samen de polaroidfoto te vormen.

Tot slot is er nog de plasticlaag. Dit is een laag gemaakt van doorschijnend plastic om de foto te beschermen wanneer deze ontwikkeld is. Daarnaast vormt deze laag ook een soort van beschermlaag zodat je nooit met je handen in contact komt met de verschillende giftige chemische stoffen die zich eronder bevinden.


De camera zelf is minder ingewikkeld dan de lichtgevoelige film.

Door Emilie Laverge & Gert-Jan Andries